باران

                      بازفصل بهار آمدني است
                     اوج يك انتظار آمدني است

                     از زواياي حجم خلعت گل
                     شاخه بي قرار آمدني است
 
                     گل وآن غنچه شكفته راز
                     دردل داغدار آمدني است

                     ازدحام  شكوفه  لبخند
                     از لب و خال يارآمدني است

                     از ذلال فشرده  باران
                     قطره بي شمار آمدني است
 
                     درعميق فضاي خلوت  دل
                     نقش آن تك سوار آمدني است

                     چكنم ؟! از تسلسل ا ميد
                     بوي وصل نگار آمدني است

                            پا مي گذارم تا فراسوهاي مبهم
                           آنسوتر از آنسو ترين روياي مبهم

                           ساحل نمي گويد كه اينك موج دارد
                           فرياد هاي ياغئ در ياي  مبهم
 
                           افسانه ي يخ بستن شوريدگي را
                           باور نمي كردم در اين دنياي مبهم

                           لبخند ها ديگر برا يم سنگ هستند
                           سنگي كه مي كوبند بر سيماي مبهم

                          اما گمانم نسل مرواريد در راست
                           نسل كه رو در روست با فرداي مبهم

                           شايد كسي از رسته ي اميد آيد
                           ميدانم اين را از پس آواي مبهم

                              جلوه ي بهار اينك در خم زمستان گم
                              يا كه روشن  باور در دل  هزاران  گم

                               موجهاي مه آلودابرهاي تيره بخت چشم
                               اين نماد باران زا هم چنان نمايان گم

                                نا له ي نگون ني از سكوت خسته دريا
                                يا نمي رسد اينجا يا كه در نيستان گم
                       
                                گاه مي شود باران پا به پاي برف مي آيد
                                اين سپيدي سرشار زير پاي باران گم

                                 هم شكوه نيلوفر هم شكوفه ي خورشيد
                                 هر دو مست يك ديگر در غرور بستان گم

                                 تك درخت پائيزي بي قرار فصل نو
                                 شاخه ي اميد حس در غم بهاران گم.

                  چنان صبور فرو رفته ام به دhر خاموشي
                  كه هيج تحفه ندا رم  كنم  نثا ر خاموش
        
                   بجز  تراكم  اندوه  در خم  باران
                  ويك  نشانه ي كوچك زآبشار خاموشي
         
                  بسان  وسعت  از  باز  تاب  آئينه
                 مدار فاصله لبريز انتشار خاموشي

                 كنون فسانه ي يك انكسار مي خوانم
                در اين هواي گرفته در اين ديار خاموشي

                قسم به دانه ي گندم قسم به داس درو
                وداستان نگفته كه در شمار خاموشي
 
               چنان صبور فرو رفته ام به دار خاموشي
               كه هيج  نكته  ندارم  كنم  نثار  خاموشي
                                                                     استاوانگر   83

                     همينكه بعد نگاهت بدل نشست مرا
                      كمند ذلف سيا هت زهم گسست مرا
       
                      همينكه ياد تو پيچيد درفضاي دلم
                      صداي پاي تو آهسته تر شكست مرا
 
                      هزار مرتبه در خويش قلف گرديدم
                      كليد شوق تو جانانه بازوبست مرا
    
                     اگر چه سفره آشوبگاه من تشنه است
                     وهر چه را كه تعلق گرفته است مرا
                  
                      ولي نگاه صميمانه ات خرابم كرد
                      هواي كعبه ي وصل تو داد دست مرا

                      به زير موكب اين آسمان خدا جاريست
                      همان كه ازغم دنياودهر رست مرا